Musicus van de maand

Musicus van de maand: Alain Johannes

Er loopt een kale man met een grote hoed, poncho en sigarendoos-gitaar door de woestijn. Op de achtergrond klinkt een emotionele soort van huilende gitaar muziek. Hij doet enkele verlaten en verwoeste huizen aan. De vraag is: welke woestijn zou het zijn? De huizen en “huilende” muziek zouden wijzen op het Midden-Oosten, maar het verhaal van de man, verteld in het Amerikaans-Engels, wijst op een woestijn in het zuiden van de VS. De man vertelt over zijn muzikale achtergrond en dat van zijn multiculturele familie. De man vertelt over zijn jeugdvrienden Flea, Jack Irons en Hillel Slovak. Hij vertelt verder over de liefde van zijn leven en in welke muzikale projecten zij samen hebben gezeten. Totdat de – door de muziek langverwachte – trieste ommekeer komt in het verhaal van de zwervende man door de woestijn. Hij vertelt over het verlies van zijn vrouw en hoe zijn desert rock-vrienden hem op de been hebben gehouden. Is deze zwerftocht door de woestijn het huidige leven van de man of staat het voor het grote verlies van de liefde van zijn leven?

De zwervende man met de sigarendoos-gitaar is de muzikale cucaracha Alain Johannes (Moschulski). Hij heeft een niet zo bekende naam, maar is desalniettemin een veel gevraagd producent en muzikant voor bands en artiesten als Queens of the Stone Age, Chris Cornell, Them Crooked Vultures en Spinnerette. Zijn eigen projecten zijn minder bekend, maar even muzikaal en even speciaal als zijn bijdrages bij projecten van anderen. Zo heeft hij jaren samen met zijn vrouw Natasha Shneider als de band Eleven muziek gemaakt, ze hebben beide deel uitgemaakt van de Desert Sessions en het meest bekende werk van hen als duo is het liedje Time for Miracles dat Adam Lambert zingt.

Deze opsomming van waar Johannes samen met Shneider in heeft gespeeld en wat ze hebben gedaan vertelt nog niets over wat voor een muziek Johannes maakt en waarom hij de eer krijgt om Musicus van de Maand maart te zijn. De gitaarstijl van Johannes is altijd al kenmerkend geweest door de Zuid-Amerikaanse ritmes en melodieën die hij in rock nummers gebruikt. Daarnaast zijn de melodieën van zang en gitaar die kenmerkend voor hem zijn beïnvloed door Oost-Europese invloeden en soms zelfs Arabische huilerige melodieën. Het beste zijn deze invloeden te onderscheiden in liedjes waar Johannes duidelijk op de voorgrond mee doet. Voorbeelden hiervan zijn liedjes van Eleven en de Desert Sessions.

Maar de stijl van Johannes is sinister/jammer genoeg pas tot het hoogtepunt gekomen na de dood van Natasha Shneider. In het soloalbum Sparks dat Johannes in 2010 heeft gemaakt komt zijn gitaarstijl – die hij op dat album alleen laat horen op zijn zelfgemaakte sigarendoos-gitaar – tot recht door de emotionele teksten die hij geschreven heeft over het missen van de liefde van zijn leven. Het mooiste voorbeeld hiervan is Return to You van het album. Het lied heeft iets vrolijks, maar zodra je weet dat het over een verloren liefde gaat, hoor je het verdriet dat in het lied zit.

“You took me away

Made me forget this is real

Forget this is real

You took me away

Into that place I have lost

But I will return I will return to you”

De muziek die zit in de documentaire Plans Make Gods Laugh die ik in de inleiding beschreef, bevat veelbelovende muziek. Waarschijnlijk is de muziek die te horen is in de documentaire nieuw werk van Johannes. Te horen is back-to-basic gitaar met lange klagende melodieën zonder tekst die doen denken aan het Midden-Oosten en elektrische gitaren die puur Zuid-Amerikaanse ritmes bijdragen. Kortom als het album uitkomt, is er geen ontkomen aan om niet aan de zwervende gebroken man in de woestijn te denken.