Humans of Hucbald

Humans of Hucbald: Rogier Hornman!

Nu het weer weer aan de betere hand is, is het weer tijd om een nieuwe Hucbaldiaan in het zonnetje te zetten. De Hucbaldiaan van deze maand is onze stercellist Rogier Hornman!

 

Wie ben je, in welk jaar zit je, hoe oud ben je en waar kom je vandaan?

Ik ben Rogier Hornman. Ik zit in het tweede jaar en doe het verdiepingspakket historische muziekwetenschap. Ik ben 21 jaar oud en kom oorspronkelijk uit Deurne (NB).

 

Waarom ben je muziekwetenschap gaan studeren? En wanneer wist je dat je dit wilde gaan doen?

Muziek in eerste instantie is een geweldig kunstmedium dat zo dicht bij het menselijk wezen staat, daar heb ik ongelofelijk veel fascinatie voor. Iedereen weet welke muziek je moet luisteren wanneer je je vrolijk, verdrietig of welke andere emotie dan ook voelt. Mensen zetten bij verdriet meteen die ene song op, en gaan niet zo snel googelen naar Pablo Picasso of Casper Friedrich. Mensen doen dat ook met films, maar ook daarbij is muziek natuurlijk (een van) de belangrijkste emotionele component(en).

Dat gezegd hebbende, moet daar natuurlijk onderzoek naar gedaan worden. Ik wil weten wat er precies voor zorgt dat mensen muziek zo belangrijk vinden en wat er dan in die muziek zit wat dat doet. Daarom – onder andere – studeer ik muziekwetenschap.

Ik wist dat ik dit wilde doen toen ik hoorde dat de studie bestond. Dat moet rond m’n vijftiende geweest zijn.

 

Is er iets binnen de studie waar je nog naar uitkijkt of hebt gekeken? Waarom?

Ik kijk vooral uit naar de scripties. Dat zijn toch wel de momenten waarop je kunt doen waar jij voor staat en wat je zelf echt belangrijk vindt.

 

Vertel eens iets over de conservatoriumstudie! In welk jaar zit je, wat doe je daar precies en waarom heb je ooit ervoor gekozen cello te spelen, en niet iets anders? Zou je wel eens iets anders willen spelen?

Ik zit in het derde jaar van mijn conservatorium bachelor. Op het conservatorium doe ik nu niet zoveel, dit jaar is niet zo zwaar. Ik leer op dit moment dirigeren, wat wel echt een verrijking is voor elk musicus. Verder doe ik veel jazz & pop op het conservatorium, dat is eigenlijk veel leuker…

Ik speel intussen 11 jaar cello. Ik heb voor de cello gekozen omdat het instrument mij direct raakte, de eerste keer dat ik het hoorde. Het uitgebreide scala aan klanken en emoties die je op een cello kunt uiten zijn bijna eindeloos, dat merk ik steeds vaker. Ik denk dat het instrument ook voor een bepaalde fysieke beweging vraagt die mij erg aanspreekt. Dat klinkt misschien vaag, maar het instrument past, denk ik, bij mijn motoriek. Wat dat over mij zegt, mag je zelf invullen haha.

 

Heb je een ultieme droom, iets dat je uiteindelijk wil bereiken met je studies?

Ik heb eigenlijk veel ultieme dromen. Een korte opsomming:

  • Een conservatorium oprichten dat wel aandacht heeft voor het verschrikkelijke bestaan van een musicus (in opleiding). Veel topmusici bekennen dat je alleen musicus moet worden als je echt niks anders kan en hopen dan ook dat hun kinderen iets anders gaan doen.
  • In het Metropole Orkest spelen
  • Onderzoek doen naar Antony & The Johnsons / ANOHNI / Antony Hegarty.
  • Het idee blijven verspreiden dat alles kunst is, als je er maar voor open staat.
  • Een muzikaal product ontwerpen ©
  • Een jaar met Cirque du Soleil touren
  • Pleiten voor een breder algemeen begrip van wetenschap in de media. Bij ‘wetenschapper’ denkt men te vaak aan een man(!) in een witte jas met een erlenmeyer in z’n hand. Dat is een veel te eenzijdig beeld van wetenschap.

 

Heb je een muzikale held? Of meerdere?

Ik kan nooit kiezen uit ±1100 jaar muziekgeschiedenis… Wederom een willekeurige opsomming:

  • Antony & The Johnsons
  • Johann Sebastian Bach
  • The Beatles
  • David Bowie
  • Gustav Mahler
  • Ludwig van Beethoven
  • Nina Simone
  • Dmitri Sjostakovitsj

 

Heb je een favoriet genre?

Nee heb ik niet. M’n minst favoriete is happy hardcore.

 

En een specifiek muziekstuk/nummer/album?

Criple and The Starfish – Antony & The Johnsons

Vierde symfonie – Dmitri Sjostakovitsj

Mr. Blue Sky  – Electric Light Orchestra

Album Little Girl Blue van Nina Simone

 

Wat is je beste muzikale herinnering?

Mijn beste muzikale herinnering is het horen van de vierde symfonie van Sjostakovitsj in het Concertgebouw door het KCO met Gatti, ongeveer een jaar geleden. Ik mocht in de pauze voor de uitvoering een minicollege geven over het werk en de sociaal historische context, wat zeer leerzaam was. Als je die symfonie nog nooit gehoord hebt moet je dat zeker doen, het is echt een heel aangrijpend werk. Ik heb voor mijn gevoel de hele symfonie lang niet geademd, zo indrukwekkend was het.

 

Is er een type muziek dat je absoluut verschrikkelijk vind? En waarom?

Zoals ik al zei gaat bij (happy) hardcore echt m’n deurtje dicht. Ik probeer altijd te begrijpen wat mensen aantrekt tot een bepaald soort muziek. Nou is dat bij hardcore vrij makkelijk te verklaren, dan kom ik tot de conclusie dat die reden zo banaal is dat ik er bijna naar van wordt.

 

Stel: je bent een legendarische dirigent en je mag een willekeurig programma uitvoeren met elk orkest mogelijk. Hoe zou het concert eruit zien?

Dat zou een meer dan avondvullend programma worden. Dan beginnen we met de Johannes Passie van Bach, daarna Manfred van Tsjaikovski, daarna een uur of langer georkestreerde werken van Spinvis (met Spinvis uiteraard) en daarna het celloconcert van Lutoslawski. Dat alles zal plaatsvinden in het Concertgebouw zonder rood koord tussen het podium en het publiek. Ik denk dat het zaallicht volledig gedimd zal zijn en enkel genoeg licht voor de musici om de bladmuziek te kunnen lezen. Er zal in de foyer ook geen ruimte zijn voor zeurderige bejaarden die doen alsof ze verstand hebben van muziek omdat ze toevallig al jaren verliezen met nootschieten.

 

Wat is het vreemdste wat je ooit gezien/gedaan hebt op muzikaal gebied? Denk je dat het nog gekker kan?

Ik heb ooit voor een theatergroep op een tafel gevuld met chips moeten spelen in zwerverskleding. Ik moest een samenvatting van alle akkoorden uit een gymnopédie van Satie spelen op cello en tegelijkertijd kazoo spelen. Dat was tot nu toe wel het vreemdste wat ik ooit gedaan heb. Het kan natuurlijk altijd gekker… Hoe weet ik nog niet.

 

Welk advies geef jij je (toekomstig) medestudenten?

Ik geef altijd als advies voor welke studie dan ook: je moet alleen een studie gaan doen als je denkt dat je echt zeker weet dat dit je ding is. Dat is misschien makkelijk praten voor iemand die weet wat ie wilt, maar toch… Bij veel studenten die na een tijdje stoppen, was het vanaf dag één al duidelijk dat het niet hun ding was. Verder moeten muziekwetenschapstudenten leren om niet zo te zeuren in dat eerste jaar over alle saaie vakken. Die kennis moet je nu eenmaal hebben als basis voor wat je dan ook de rest van je carrière wilt doen. Als je het niet saai vindt heb je geluk en anders niet zeuren!

 

Is er nog iets dat je graag kwijt wilt?

Ik vind het bijzonder leuk dat Hucbald mij heeft verkozen tot Hucbaldiaan van de maand en ik vind SV Hucbald (hoewel ik er weinig tijd voor heb vaak) een hele leuke studievereniging met veel leuke mensen!