Musicus van de maand

Musicus van de maand: La Femme

Een groep jonge mannen die zich « La Femme » noemt is toch een bijzondere (maar geweldige) keuze.  Sacha Got en Marlon Magnée, de stichters van de groep leren elkaar kennen op school in het Franse stadje Biarritz. Ze componeren samen muziek met GarageBand en proberen verschillende stijlen, van de Chanson Française tot Californian Surf Rock.

Marlon verhuist naar Parijs en ontmoet daar de bassist Sam. Later sluit Sacha aan en in 2010 creëren ze met z’n drieën La Femme. Later zullen zowel Noé Delmas en Clémence Quélennec als Nunez Ritter aanschuiven. Voor hun eerste album heeft de groep met verschillende zangeressen gewerkt, op zoek naar een klank van de Franse zangeressen uit de jaren 60, France Gall en Françoise Hardy.

La Femme is geen standaard groep, niks zit vast en iedereen komt steeds met nieuwe ideeën. Ze zijn opzoek naar een eigen stijl en klank. Daarvoor halen ze inspiratie uit vele andere genres zoals cold wave, psyhédelic rock en electro.

Hun eerste album “Psycho Tropical Berlin” komt in 2013 uit en is een succes: later dat jaar wordt hij tweede in het klassement van het jaar van de Inrocks.[1] De album is een “melting pot” tussen rockabilly, electro, psychedelic en punk. De naam Psycho Tropical Berlin komt van de verschillende invloeden, vertelt Marlon. Een mix van vreemde, hypnotische klanken (psycho), zonnige en postitieve vibes (tropical), en koude elektronische klanken (Berlin).[2]

In 2016 heeft La Femme een tweede album uitgebracht onder de titel van Mystère. Deze album heeft veel invloeden uit de Franse punk en synthetische muziek van de jaren 70 en 80. Geïnspireerd door zowel de Indie podium in California en Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse muziek, zijn deze klanken ook in hun laatste album te horen. De groep behandelt in de liederen thema’s van nu en vroeger, stellen grote vragen. In Mais où va le monde? Komt de universele vraag terug: waar gaan we heen? Waren al deze opofferingen nodig? Waarom ben ik zo bang? Ze zingen over liefde, dromen of nachtmerries, de kosmos, oriëntalisme, doodgaande bloemen maar ook over intieme problemen zoals een (letterlijke) mycose. Ze hebben geen grenzen, geen taboes. Onbeschaamd, dromerig, poëtisch en erotisch La Femme wordt ook op die manier weergegeven op hun albumhoes. Marlon vertelt: “Het leven inspireert ons: onze liefdesverhalen, of het goed of slecht afloopt, onze feestjes, droevigheden…Wij adresseren ons aan de mensen die onze muziek luisteren.” Hij noemt La Souris Déglinguée als inspiratie voor teksten: “Hun teksten waren super sterk, direct, dat heeft ons veel inspiratie gegeven.”[3] Wat deze groep behalve hun klank bijzonder maakt zijn ook de teksten die ze in hun eigen taal schrijven. Vele zien La Femme als de toekomst van de franse pop, en hopelijk blijven we nog van ze horen.

 

 

 

[1] Wikipedia, “La Femme”, Wikipédia, https://fr.wikipedia.org/wiki/La_Femme

[2] La Femme Musique, “French Press Mystère”, La Femme, http://lafemmemusic.com/wp-content/uploads/2015/05/La-Femme-BIO_PR_FrEngDe.pdf

[3] La Femme Musique, “Biography”, La Femme, http://lafemmemusic.com/wp-content/uploads/2017/03/DP_La_Femme_2016.pdf