![\"\"](\"http:\/\/hucbald.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/BensonWenen_01.jpg\")
<\/a>Vanaf het begin leek de reiscommissie alles onder controle te hebben. Ze hadden zelfs een vertraagde incheck geregeld, speciaal voor de laatkomers… In het vliegtuig zat de sfeer er al goed in. Na een vlekkeloze (op een beetje kauwgom na) vliegreis, een treinreis in sardientjesstijl en een paar leerzame metroreizen (over het gedrag van de stereotypische Wener, kom ik later nog op terug), kwamen we aan bij het hostel, waar we geduldig en vriendelijk te woord werden gestaan door een niet oververmoeide receptionist, er geen misverstand was over een hoop geld, er geen paniekerige Russin was die ons steeds onderbrak en we geen reprimande kregen over de regels die we al eerder hadden moeten ondertekenen. Inmiddels was het al richting 22:00 uur en hadden we nog niet fatsoenlijk gegeten, dus twee avontuurlijke pioniers wilden al richting Mac die om de hoek zat. Daar had natuurlijk niemand zin in, dus toen onze helden terugkwamen in een leeg hostel, zat iedereen bij de Mac.<\/p>\nNaast verschillende pogingen tot hoge keelzang, mocht muziek ons tussendoor ook zeker niet ontbreken. Cantique de Jean Racine van Faur\u00e9 en het requiem van Saint-Sa\u00ebns moesten namelijk ook geoefend worden. Daarnaast waren twee ambitieuze musici bezig met intensief oefenen voor een stercarri\u00e8re in de muziek: Nina voor een toelatingsauditie zang aan het conservatorium; Pascal voor wereldoverheersing met zijn blokfluit. Grappig feitje trouwens: sinds Wenen ben ik heel specifiek toondoof. Alle tonen die toevallig precies in \u201cMy Heart Will Go On\u201d passen, klinken in mijn gehoor nu automatisch vals en pieperig…<\/p>\n Donderdag kregen we rondleidingen door zowel de Musikverein als de Wiener Staatsoper. Ondanks de unieke bouwgeschiedenis van het eerste gebouw, is de inrichting en functie enigszins vergelijkbaar met die van De Doelen: er zijn meerdere zalen, waar zowel concerten als congressen en feesten gehouden worden. De Oper heeft de grote zaal en nog twee conferentieruimtes, waarvan \u00e9\u00e9n gewijd aan Gustav Mahler en de andere aan verschillende Duitstalige componisten die minstens \u00e9\u00e9n opera geschreven hebben. Bij beide rondleidingen werd ons op het hart gedrukt dat cultuur in Wenen voor iedereen toegankelijk moet zijn en dat ze daarom zeer goedkope plaatsen aanbieden, waarbij de \u201ctoeschouwkwaliteit\u201d wel een beetje ingeleverd moet worden (hierover later meer). Tijdens de tour door de Oper werd ons verteld over het jaarlijkse, zeer ambitieuze gala. Hier kon je ofwel voor heel veel geld als toeschouwer naartoe of met heel veel talent aan deelnemen. Men kan zich als danskoppel van tevoren opgeven en moet dan door een auditie heen. Met de vraag van Jeroen (waarvoor respect!) of er ook homostellen werden toegelaten, leek onze gids veel moeite te hebben en gaf een naar mijn mening n\u00e9t iets te diplomatiek antwoord. Echt uitsluitsel werd helaas niet gegeven.<\/p>\n<\/a>Na een leuke stadswandeling door een heel mooi stukje Wenen kwamen we de op maandag aan bij het Mozarthaus. Het was hier ingericht naar en rondom de geschatte indeling van Mozarts werkelijke woning toen hij in Wenen woonde. Verder werden we voorzien van een audioguide, met de perfecte informatie voor mensen die Mozart niet of nauwelijks kenden. De meeste musicologen waren na een klein kwartiertje te spotten bij een vitrine waarin een kleine compilatie van Mozarts opera\u2019s tentoongesteld werd, waaronder uiteraard Die Zauberfl\u00f6te met de onmisbare aria van de \u201cK\u00f6nigin der Nacht\u201d. \u201cDer H\u00f6lle Rache\u201d werd vervolgens de hele week geprobeerd door iedereen, waarbij een niet onbekende lange bas nog het meest in de buurt leek te komen.<\/p>\n<\/a>Kent iemand de \u201chard van buiten, zacht van binnen\u201d-reclame voor Tikkels met Mr. T nog? Ik kreeg een sterke flashback in het restaurant waar we de eerste avond aten. De ober vertoonde eerst typisch Weense gedragskenmerken en leek bovendien zelfs agressief bij zijn gooi- en smijtwerk met stoelen en gerechten. Toch bleek hij wel ergens een vriendelijke persoonlijkheid te hebben verstopt en was al dat Hulkwerk misschien wel voor de show. In elk geval leken de meesten van ons daar lekker gegeten te hebben en de schnitzeleters bovendien nog eens heel snel: na een kwartiertje waren alle Wiener Schnitzels uitgeserveerd en een klein half uur later werden de mensen bediend die het hadden durven te wagen iets anders te bestellen.<\/p>\n<\/a>Op dinsdag gingen we \u2019s ochtends naar de universiteit voor een gastcollege, deels zoals gepland. De docente van het oorspronkelijk geplande college was namelijk ziek, maar gelukkig konden we nog aansluiten bij de Weense variant op ons vak muziek en wetenschap. Dit werd in het Duits gegeven door een bevlogen, geestige en enigszins verstrooide Italiaanse docent, die ons later nog een korte rondleiding door de faculteitsbibliotheek gaf. Hierbij vertelde hij dat je in Wenen gratis kunt studeren, maar dat vrijwel alle colleges in het Duits gegeven worden. Toch was er wel een aantal enthousiaste Hucbaldianen om mij heen. Wie weet krijgen we volgend jaar wel een paar \u201cGr\u00fc\u00dfe aus Wien\u201d-kaartjes thuisbezorgd. Verdere verschillen tussen Muziekwetenschap in Wenen en Utrecht? In Wenen heb je zo\u2019n 800 studenten en 40 vakken per semester. De rest van de dag werd verdeeld doorgebracht. De meesten gingen naar de beroemde tuinen in het Belvedere.<\/p>\n<\/a>Op woensdag maakten we een leuke wandeling naar Sch\u00f6nbrunn, de zomerwoning van onder andere Franz-Joseph en Sissi. De bijzondere audioguides konden ons niet alleen informatie geven over de genoemde figuren, maar ons ook vertellen dat we van ruimte 6 naar 7 moesten lopen. Dank u, mevrouw! Daarna heeft zo\u2019n beetje de hele groep een halve dag voor pampus gelegen bovenaan de beroemde tuinen van het paleis. Daarna ging een handjevol mensen door de doolhoven in de tuin. Voor mij leek de speeltuin overigens uitdagender dan de doolhoven. Die avond gingen waar we naar een cocktailbar met \u2013 in vergelijking met Nederland \u2013 extreem goedkope cocktails tijdens een vijf uur durend Happy Hour (service en glimlach duidelijk niet inbegrepen). Hier heb ik overigens mijn eerste Long Island Iced Tea gedronken, waardoor ik onterecht als dapper werd bestempeld (de grens tussen dapper en onwetend is klein).<\/p>\n<\/a>Die avond gingen we weer terug naar de Oper voor Elektra. Velen van ons hebben het schouwspel niet of nauwelijks gezien. Sommigen hadden enorm veel geluk doordat er een paar elitemensjes niet waren komen opdagen, zodat ze ineens op 100 euro duurdere plaatsen zaten. Deze bofkonten kregen bovendien nog een pornografische en spectaculaire bonus op het toneel. De opera zelf was een zeer intense en spectaculaire ervaring. Ongeacht de uiteenlopende smaak, leek iedereen het erover eens te zijn dat zowel het orkest als alle zangers op het podium in topvorm waren. Vooral was het publiek laaiend enthousiast over de sopraan die \u00e9\u00e9n dag van te voren gevraagd werd of ze voor de rol van Elektra kon invallen.<\/p>\n