{"id":9241,"date":"2024-03-10T17:06:17","date_gmt":"2024-03-10T16:06:17","guid":{"rendered":"https:\/\/hucbald.nl\/?p=9241"},"modified":"2024-03-24T21:39:00","modified_gmt":"2024-03-24T20:39:00","slug":"girls-only-moshpit-mede-mogelijk-gemaakt-door-frank-carter-in-013","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/hucbald.nl\/en\/2024\/03\/10\/girls-only-moshpit-mede-mogelijk-gemaakt-door-frank-carter-in-013\/","title":{"rendered":"Girls Only moshpit: mede mogelijk gemaakt door Frank Carter in 013"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n

Ken je die momentjes dat je je laat inspireren door random suggesties van Spotify? Dat je dan een random artiest aanklikt die volgens Spotify ook in jouw smaak valt omdat hij lijkt op de betreffende artiest wiens profiel jij op dat moment aan het bekijken bent? Na een goed aantal maanden (misschien wel jaren) naar SOFT PLAY (vroeger bekend als Slaves) geluisterd te hebben was ik wel toe aan iets nieuws. Ik was daarom wel nieuwsgierig naar wat een Britse post-punk band met zo\u2019n lange naam als Frank Carter & The Rattlesnakes te bieden had. Het eerste wat je dan meestal doet \u2013 of ik tenminste vaak geneigd ben te doen \u2013 is gewoon meteen het meest beluisterde nummer aanklikken; de nummers waarvan je meteen een goede indruk hoort te krijgen wat de rest van de muziek in petto heeft. Niet alleen is Frank Carters meest beluisterde nummer \u201cKitty Sucker\u201d een enorme banger, maar ook heerlijk catchy om mee te zingen als je het refrein een beetje kent. Frank Carters mooie stem met hoog bereik maakt zo\u2019n beetje elk nummer ook nog eens heerlijk om naar te luisteren. Na twee albums grondig geluisterd te hebben wist ik het zeker: ik moest en zou deze kerel en zijn band een keer live gaan zien, en op dinsdag 27 februari was het samen met Jikke eindelijk zo ver in het Tilburgse poppodium 013.<\/p>\n\n

Het voorprogramma bestond uit een bandje die ik toevallig al eens eerder heb langs horen komen, mede door mijn voorkeur en interesse in Britse bands: The Mysterines zijn dan misschien iets minder Punk als Frank Carter & The Rattlesnakes, maar net als Jikke heb ik ook genoten van hun laatste paar nummertjes van de avond (wij kwamen wat later de zaal binnen). Hierbij moet ik eerlijk zeggen dat ik best wel afgeleid was wegens de schoonheid van hun leadzangeres. \ud83d\ude09<\/p>\n\n

Terwijl Jikke en ik met veel moeite door de intense menigte een paar biertjes wouden halen kwam Frank Carter op, beginnend met het nummer \u201cCan I Take You Home\u201d van zijn nieuwste album \u201cDark Rainbow\u201d; een rustig begin van een uiterst intens en bovenal gezellig avondje Britse Post-Punk. Frank Carter mag dan wel Post-Punk zijn, maar hij is alternatief genoeg om ook wat meer Ballad-achtige nummers in zijn albums te includeren. Hierbij denk ik meteen aan nummers als \u201cBrambles\u201d of \u201cMan Of The Hour\u201d, die godzijdank aan bod kwamen deze avond. Het derde nummer van de avond \u201cSelf Love\u201d\u00a0 was voor mij het signaal om achter de mensen aan te lopen die hetzelfde plan als ik hadden: zo dicht mogelijk bij de moshpit komen. Vanaf dat moment was ik Jikke officieel kwijtgeraakt, maar later vonden wij elkaar weer terug in de moshpit tijdens het nummer \u201cWild Flower\u201d; een moshpit die van Frank Carter uitsluitend voor de vrouwen (en non-binairen) moest zijn. Daar kan Jikke denk ik het best meer over vertellen \ud83d\ude09.\u00a0<\/p>\n\n

Ik heb uiteindelijk de rest van de avond grotendeels in de moshpit gestaan, iets wat ik \u00e9cht gemist had. Het moet maar net je ding zijn, maar ik houd er wel van om een beetje vriendschappelijk\/speels gebeukt te worden, zolang het maar gezellig blijft natuurlijk. Ik kreeg al gauw signalen binnen dat er ook lui in de moshpit zaten die allesbehalve op de gezelligheid uit waren. Ik trof op een gegeven moment een uit iemands broekzak gevallen telefoon aan in de moshpit, en zoals het hoort hield ik deze meteen hoog in de lucht, hopend dat de eigenaar hem kon zien. Het duurde niet lang voordat er gelukkig iemand naar mij toekwam die mij vertelde dat het de telefoon van zijn maatje was, maar dit was ook het moment dat de mensen in de pit aan Frank Carter zelf aan besloten te geven dat mensen hun telefoon kwijt waren geraakt: \u201cSomeone\u2019s phone\u2019s been stolen? Please guys, this happens every f*cking time!\u201d. Ik kan er oprecht met mijn hoofd niet bij dat mensen geld uitgeven voor zo\u2019n topartiest om vervolgens als een stel aasgieren te gaan jagen op mensen hun telefoons. Even later op de avond was ik getuige van een heterdaadje: ik zag dat een vermoedelijke telefoondief stevig door iemand vast werd gehouden terwijl een derde kerel (het vermoedelijke slachtoffer) zijn spullen aan het terugclaimen was. Vol adrenaline van de moshpit liep ik naar de situatie toe, hopend dat ik nog iets kon betekenen, maar de telefoondief dwaalde al heel snel af, ondanks dat hij steevast ontkende dat hij iets gejat had.\u00a0<\/p>\n\n

Ik liet de telefoondieven mijn avond niet verpesten; ik maakte gebruik van de moshpit om zo vooraan mogelijk te kunnen staan zodat ik Frank Carter van dichtbij kon filmen. Voor mijn gevoel kon ik hem bijna aanraken. Dichtbij staan bij een concert als deze gaat helaas niet zonder risico\u2019s, want ik kreeg tijdens het filmen spontaan een crowdsurfer over me heen die onbewust zat te videobomben. Al met al een chaotische en gezellige avond met een fijne afloop; eentje om nooit te vergeten, en ik ben blij dat ik deze heb mogen delen met Jikke en uiteindelijk ook Sterre! \ud83d\ude42<\/p>\n\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t