Na 4 genummerde zelf-getitelde EPs, een akoestisch EP en een soundtrack voor een eigen game was het 3 april 2026 eindelijk zo ver, Canadese indie rock band Good Kid bracht hun eerste volledige album uit getiteld ‘Can We Hang Out Sometime?’ Maar wat betekent dit nieuwe format inhoudelijk voor ze? Verandert het überhaupt iets?
Good Kid is een band uit Toronto gevormd vanuit 5 vrienden die computerwetenschap studeerden. Gek genoeg kan je de invloed hiervan best horen in hun sound, niet in dat ze gebruikmaken van complexe elektronische geluiden maar in dat het klinkt als gamemuziek en meervoudig refereert naar game- en internetcultuur. Hun belangrijkste weg naar succes was dan ook middels games en streamers. Ze maken nog eigen edits van hun muziek op anime en games en ze geven aan vaak nog inspiratie hieruit te halen.
De kern van de Good Kid sound zijn 2 gitaren die tussen clean en crunch zitten, een hoog tempo, vrolijke melodieën en niet al teveel complexiteit. Het is voor mij altijd een formule geweest die me in de meeste gevallen energie en blije gevoelens bood op een manier die vrij onvoorwaardelijk is. Ik kan dit niet zeggen over het merendeel van dit album, maar dat is zeker niets verkeerds. Eerdere nummers waren, hoe leuk ik ze ook vond, wel erg homogeen en dit album probeert een paar keer uit hun standaardformule te breken zonder te ver af te dwalen van waarom iemand Good Kid zou willen luisteren.
Mijn favoriete nummer dat dit doet is ‘Eastside’. De vocals, bas en lead gitaar barstensvol overdrive, een solo die nog meer klinkt als een breakdown dan Rift en een toon die ik lastig te plaatsen vind. Het klinkt woest, maar vol zelfvertrouwen tegelijk. Zelfs in de twee B stukken waarin het merendeel van de band hun partijen versimpelen voelt het geheel alleen maar als een opbouw naar weer het volgende luide stuk. Het geheel komt samen tot een kortdurende mix die enkel energie biedt waar het beste van genoten kan worden als het volume kei en keihard staat.
Naast de experimenten zijn onze Canadese vrienden overigens ook zeker niet bang terug te vallen in bekendere sounds zoals met, bijvoorbeeld, ‘Cicada’. In ‘Cicada’ betreft het dat gevoel van genoeg willen zijn voor je crush en hier lukt ze erg goed om dit gevoel niet alleen in de muziek vast te leggen, maar ook in de tekst. Zelf vind ik met dit thema de refrein tekst ‘I could be, I suppose, someone you should get to know’ zo ongelofelijk schattig geformuleerd. Muzikaal reflecteert het eenzelfde gevoel dat ik enkel kan omschrijven als ‘ahw’. Ik weet niet of het ligt aan hoe intens vrolijk de slaggitaar klinkt of dat het komt door hoe zoet de vocale- en gitaarmelodieën klinken of misschien juist de mix daarvan, maar ongefilterd optimistisme is alles wat het uitstraalt en overbrengt.
‘Can We Hang Out Sometime?’ is een album dat nu al een enorm sterke kansmaker is om mijn favoriete album van het jaar te worden (zal waarschijnlijk gaan hiertussen en ‘Reality Awaits’ van The Strokes) en ik raad het sterk aan. Het is zeker niet een enorm diep, innoverend of experimenteel album. De omschrijving ‘gewoon nog een indie rock album’ is compleet passend zelfs, maar ik zelf zou zeggen dat het een goed gelukt voorbeeld is.
