Misschien dachten jullie dat Aukje’s review van SPRING 2026 lang was; get ready for this! Ik zal het enigszins bondig proberen te houden, maar een heel festival recenseren gaat lastig in kort format. 3voor12, OOR en de Volkskrant hebben al uitgebreid geschreven over dit mooie festival, maar niet zo goed als ik dat als boots-on-the-ground-en-zonder-perskaart bezoeker kan natuurlijk!
Best Kept Secret is een festival waar ik elk jaar uitermate graag heen ga. Beste vibes, beste eten en gewoon een goed gevuld programma voor ieder wat wils! Normaliter blijf ik dan slapen bij mijn oom en tante in Tilburg, dit jaar voor het eerst op de camping. Pieter appte me de dag van tevoren dat hij ruimte over had in zijn tent; ik had toen dus een leuk tentmaatje!
De vrijdag begon traag: file. Er was overal een lange wachtrij, zowel bij de parkeerplaats, de bandjes en de tassencontrole, maar toen ik er eenmaal doorheen was kon het festival beginnen! Ik schrijf de reviews op chronologische volgorde. Op naar band één!
Croíthe: Ierse postpunk à la vroege Fontaines D.C. Erg leuk! Ik houd wel van dit soort muziek, alleen lijkt het wel erg veel op Fontaines D.C. qua gedragingen van de frontman (die trouwens wel erg lief was toen ik hem achteraf sprak). Geef ze twee jaar en hopelijk ontwikkelen ze iets meer eigen identiteit, dan zijn ze het checken sowieso waard!
Pitou: Ze verving Leoniden, maar had er sowieso wel mogen staan. Wat een performance, wat een stem(controle!) en wat een band! Echt hele goede songs, ik kan dit aan iedereen aanraden die van artsy pop houd. Check haar nieuwe album!
Pacifica: Onderweg naar Sudan Archives passeerde ik de Casbah en hoorde ik Pacifica. Het nummer dat ik hoorde toen ik langs liep was niet interessant genoeg om mijn aandacht vast te houden, helaas. Misschien volgende keer beter.
Sudan Archives: Vet! Hele coole flying-V achtige viool en echt goede songwriting, leuke publieksinteractie ook! Niet helemaal mijn smaak aan muziek maar ik ben niet ontevreden dat ik dit heb gezien.
Ik ging hierna een pokébowl eten en kwam toen mijn oom en tante tegen. Leuk!
Elmer: Insane, naar het schijnt. Ik stond vooral buiten de Casbah omdat het helemaal vol stond dus ik kreeg niet veel mee helaas, maar het was de favoriet van het festival van Pieter! Sowieso een (nu al) legendarische artiest met een uitmuntende performance.
Model/Actriz: Leuk! Na 3 nummers hoorde ik wel hoe het ging (alles leek een beetje op elkaar), dus toen ging ik weg. Maar ik wil ze nog wel een keer zien in een zaaltje! Ik ging vooral ook weg voor de volgende act, namelijk…
De La Soul: Goede vibes. Dat zegt eigenlijk alles. Goede presence, beetje een legacy act natuurlijk maar toen er een heel kort zonnetje doorbrak op de druilerige vrijdag was het net zoals het Best Kept dat ik van voorgaande edities kende.
Blood Incantation: De winnaar van dag 1 voor mij! Bizar goede metal, erg hilarisch omdat ik met een grote groep vrienden stond en we allemaal eventjes metalheads konden zijn. Strakke show, goede muziek, leuke vibes. Nog een keer te zien en als je van conceptalbums houd, vooral hun laatste album checken! Reimer en Daan zijn ook groots fans (net zoals iedereen die vrijdag in de Two stond).
Jack White (The White Stripes, Raconteurs): Hier kwam ik helaas op het verkeerde moment binnenlopen waar hij gewoon doorsnee bluesrock aan het spelen was. Dat interesseerde me eigenlijk geen hol op dat moment, dus toen ben ik weggelopen. Daardoor heb ik helaas wel “Seven Nation Army” gemist en heel wat favorietjes van de Raconteurs.
Toen heb ik een vegakroket gegeten met de twee coolste frontmannen van Utrechtse muziek, namelijk Ide en Vos Ploeg, bekend van Fit en Bowl respectievelijk; misschien volgend jaar te zien hier?
Mula: B is kwijt en de set ging kwijt. Was echt leuk toen ik er was, heb drie nummers meegemaakt en toen ging ik naar de Casbah omdat ik dacht dat daar iets leukers zou zijn.
supermodel*: Grootste teleurstelling van het hele festival voor mij. Was een beetje coworker muziek maar dan live. De muziek was op zich okay, maar de raps waren niet zo vet als MF DOOM (zoals in de omschrijving stond). Jammerlijk. Was helaas te moe om terug naar Mula te lopen.
Tramhaus (DJ set): Leuk! Heel goede DJs waren ze niet allemaal, maar de vibes maakten het allemaal helemaal goed. Vooral de “Ocarina Flow X Smack My Bitch Up” remix was echt bizar grappig. Deze ga ik ook draaien tijdens het GW eindfeest, kom vooral kijken dus!
Hierna ging ik tevreden naar bed en werd ik weer tevreden wakker. Dag twee, zaterdag, ging beginnen, met niemand minder dan…
Mark William Lewis: Zijn band doet veel met weinig, wat een vak apart is. Één van mijn favoriete nieuwe ontdekkingen van het festival! Als je van Dean Blunt, Alex G en/of Low houdt dan kan dit zomaar je nieuwe favoriete artiest worden.
Madra Salach: Favoriete nieuwe ontdekking van het festival, punt. Ook favoriet van de dag! Hele goede Ierse muziek, kippenvel en een stage presence waar je u tegen zegt. Heel indrukwekkend als je beseft dat er meer publiek leek te zijn bij de kleine Secret dan in de grote Two (bij inmiddels wel genoeg geprezen Hiqpy). Zeker de moeite waard om een keer te checken als je van folk/folkrock houdt!
Any Young Mechanic: Gewoon goede country folk! Mooie stem, Bob Dylan als ie goed kon zingen! Heb ongeveer de helft meegekregen, was wel aardig.
Grote Geelstaart: Fijn dat het publiek deze muziek snapte! Het is altijd een plezier om ze te zien spelen, het is gewoon bizar technische muziek en gewoon echt steengoed. Met een reden één van de beste Popronde acts van vorig jaar.
Sef: En ik weet dat dit de leven issss! Gewoon leuk, ik heb er al een stukje over geschreven in mijn experimentele hiphop drieluik. Ongeveer hetzelfde als toen, alleen dan op de One. Fijn om te zien!
Pizza tijd. Niet zo lekker als vorig jaar. Jammer.
Hayley Williams: Paramore frontzangeres die ineens meer pop-achtige rock maakt. Niet super uniek, maar het zat gewoon goed in elkaar. Heb genoten!
Tropical Fuck Storm: Deze was mij door Daan aangeraden. Het was erg leuk en erg cool, alleen stond ik net buiten de Secret omdat het overvol was. Hierdoor kreeg ik de vibes niet echt goed te pakken, maar als ik vooraan had gestaan was het wel echt heel cool geweest. Ik ging maar kijken bij…
Midrift: Hier keek ik wel echt naar uit, maar het was best wel mid. Zit in de naam, I guess (kom op, grappig toch?). Het klinkt niet slecht, maar gewoon erg doorsnee en een beetje als TikTok-shoegaze. Gelukkig waren er ook mensen die er wel erg goed op gingen en niet na twee nummers alweer weg liepen.
Tramhaus: Ik love Tramhaus. Leuke band, leuke en lieve mensen en een wild publiek! Alle hits kwamen wel voorbij en ook wat nieuw materiaal wat erg vet klinkt! Kan niet wachten op hun nieuwe album 🙂 Het was ook leuk om in het midden én de barricade te staan; de Two was gedeeltelijk van mij!
Nick Cave & The Bad Seeds: Hier gingen toch wel veel mensen voor naar de zaterdag, had ik het idee. Een legendarische performer, groot oeuvre en gewoon echt steengoed. O Children zat nog tot maandag in ons hoofd! Na ongeveer veertig minuten moesten we echter helaas vertrekken om naar de Casbah te sprinten. Daar stond namelijk…
Kumo 99: Ook één van mijn favoriete ontdekkingen van dit festival! Heel vette bigbeat en toffe breaks, goede vocals en mooie texturen. Blij dat ik dit ook heb gezien. Reden dat we hier zo snel heen gingen was ook omdat we terug konden.
Nick Cave & The Bad Seeds: Ja hoor. Kumo 99 kon een hoop bangers in 45 minuten gooien, Nick Cave had iets meer tijd nodig. De resterende 30 minuten waren erg mooi om nog even mee te pakken. Wel jammer dat het einde van “Into My Arms” werd onderbroken door de beats van Job Jobse die iets te vroeg begon in de Two. Dat was dan wel weer echt jammer, maar deed niet af aan de intimiteit van het einde. Masterclass in performen.
Job Jobse: Okay dan Job, je wilt graag dat we komen kijken. Pieter en ik liepen hier eventjes heen, Job draaide even iets van Justice (die twee jaar geleden vet waren hier) en toen waren we moe en gingen we weer naar de tent.
Op de terugweg kwamen we Lieven nog even tegen! Shoutout siteco 2023-2024. Op dag drie werden we ongewild vroeg wakker met Feel Good Inc. als wekker, omdat de soundcheck van de mysterieuze headliner al begonnen was.
DYGL: Leuke Japanse garage rock! Je hoort de Osees invloed wel, maar het stoort niet en blijft bijzonder leuk. Gewoon een goede start van de zondag!
Servo: Luid. Heel luid, zo luid zelfs dat ik even de tent uit liep omdat op de derde dag mijn oren toch even klaar waren met al dat geluid. Wel heel goed. Goede energie, strakke tunes en de meerdere stops tijdens het laatste nummer waren echt perfect getimed. Er komt toch nog iets goeds uit Frankrijk.
Good Flying Birds: De meest “band”-band die ik gezien heb op Best Kept Secret dit jaar. Daarmee bedoel ik dat ze allemaal uit een A24 film over muziek hadden kunnen komen en dat ze op het podium een Jameson fles leeg dronken terwijl ze razend snelle indiefolkrock maakten. Heel vet.
Sylvie Kreusch: Ik hoorde haar hit op de WC aan de andere kant van het terrein. Misschien iets zachter zetten.
Another Country $$$$: De laatste favoriete ontdekking van dit festival! Super tof, IDM met live drums. Niet zó genre-bending als de omschrijving het liet lijken, maar hoe dan ook tof. Ik ga deze zeker in de gaten houden!
Ethel Cain: Of moeten we Mother Cain zeggen? Gewoon heel goed. We waren wel erg moe, dus hadden we vooral zittend even kort genoten van de mooie, intense slowcore die het veld van de One verzwolg.
Yard Act: Ja, Yard Act was me toch echt-
C’est Qui?: NUH UHHH! Je gaat mij niet zien staan bij snoozefest Yard Act als je ook naar Utrecht’s finest activistische punkrockers kan gaan. De moshpit was insane, Otje (bassist) sprong meermaals van de PA af, er hing iemand aan het plafond; kortom, een legendarische Casbah show. Deze gaat de boeken in.
P.S. over Yard Act: ik heb ze vorig jaar al gezien; echt vette groep. Check ze ook vooral 😉
Mac DeMarco: Mijn persoonlijke indierock-held en tevens favoriet van de dag (maar C’est Qui? is een close second!). Deze man heeft mijn muzieksmaak tussen 2020 en 2022 op een lockdown gezet, dus om het eindelijk live mee te maken was gewoon erg mooi en voelde als een full circle moment. En (!) met Daryl Johns op de bas, één van mijn favoriete multi-instrumentalisten. Check z’n self-titled uit 2024 voor een masterclass aan indie. Er werd veel gehuild achteraf, dus dit is een zeer geslaagde show richting het einde van een mooi weekend!
Joey Valence & Brae: Holy shit. De energie was unmatched; de gehele Two was een moshpit, zelfs buiten de tent waren er drie in mijn oogbereik. Echt intens genoten van deze intense show, en de Amyl and the Sniffers cover was bijzonder leuk! Deze moet ik nog een keer live even beseffen, het liefst als ik iets minder moe en ziekjes ben.
Gorillaz: Tadaa! Het niet-bestaande mysterie van de headliner is opgelost. Erg goede set, ze deden al mijn faves (zelfs 19-2000!!!!) en ik heb erg genoten. Damon Albarn leek wel een beetje van de planeet, maar de show was nog steeds erg vet. Genoten.
Parker Fans: Alleen LOSERS gingen naar het WK kijken in de Casbah. Echte feestbeesten gaan natuurlijk door tot het ringetje: Parker Fans delivers! Gewoon een hele goede set van dit Amsterdamse trio. USB Stick ga ik ook draaien op het GW eindfeest. Leuke tunes en een mooie afsluiter.
Langzamerhand werd de weg naar de camping weer gevonden en werd ik maandagochtend wakker, moe en verslagen. De terugweg ternauwernood overleefd. Dit was een editie om niet zomaar te vergeten.
