Goedendag, avond of nacht allemaal: hier ben ik weer! Deze keer met een wat kort en bondige review van een album dat nu iets meer dan een jaar oud is. Als je enigszins chronisch online bent en van muziek houdt, heb je dit afgelopen jaar niet om Geese heen kunnen lopen. De New Yorkse rockformatie heeft een absolute knaller van een plaat gedropt waar je u tegen mag zeggen (een openingstrack in 13/8??? Hallo?? Zien we dit???? Zeker aan te raden!). Maar hun frontman en zanger, Cameron Winter, had heel stilletjes vorig jaar december een soloalbum uitgebracht; en die is zeker even goed.
Hoe omschrijven we dit? Ballads? Folk? Soul? Een soort ultiem mooie cocktail van al deze dingen? Wikipedia wil hier ook wel neo-classical aan toevoegen. Album Of The Year (muziek-beoordelingsforum) voegt hier ook het genre “worst artworks” aan toe. Lullig?
Het is in ieder geval een ongelofelijk sterk album. Ik luister niet veel singer-songwriter achtige albums, maar deze vind ik uitzonderlijk mooi; een tedere, breekbare, vibrato stem die bizarre, soms hilarische, maar ook hele gemeende lyrics uitbraakt die helemaal nergens maar ook over alles lijken te gaan. En de instrumentatie; jeetje. Hartverscheurend mooi, ingetogen, grandioos, alles wat je wilt van een album van dit kaliber.
Ik zal niet de eerste zijn die lovend is over dit album, menig criticus heeft dit album hoog staan in hun lijstje van 2024/2025 (december is een rare tijd om een album uit te brengen; dan kom je soms in (één van) beide lijsten terecht). En misschien heeft deze strategie hem juist wel een hogere positie opgebracht. Dit album moet wel een beetje aan je groeien. De eerste keer dat ik het hoorde vond ik hem al wel leuk, maar hoe meer ik het luister hoe beter ik het vind en het is inmiddels uitgegroeid tot de absolute highlight van mijn muzikale jaar.
De vroege highlight van dit album is “Love Takes Miles”, als je toch van plan bent maar één nummer te luisteren, luister die dan. Vrolijk, upbeat, mooie boodschap; wat wil je nog meer van een nummer in tijden van wereldcrisis! Ondergewaardeerd nummer van dit album is “Try As I May”: mooie instrumentaties! Mijn persoonlijke highlight is “$0” (ja, zo heet ie echt); een fantastische ballad waarin we de zin van het leven proberen te benaderen, denk ik. Dat is hoe ik het interpreteer in ieder geval. Eigenlijk is elke track gewoon heel goed. Zet er gewoon eentje aan en laat je wegblazen.
De timing van dit artikel valt samen met een misschien nu al legendarisch concert in de New Yorkse Canergie Hall. Ik raad het GQ artikel aan om te lezen, daar staan mooiere woorden in dan ik kan typen. Ik hoop de officiële concertvideo daarvan binnenkort te kunnen bekijken!
Dus sorry Jikke; Bad Bunny heeft wat mij betreft niet het album van 2025 uitgebracht; dat is Cameron Winter voor mij. En wat een album is het ook.
