Wat is er nou romantischer dan met je vrienden ontzettend dronken worden en dansen op 2010 muziek op zoek naar de ware liefde?
Op 10 februari, nu ongeveer een maand geleden, werd er vanuit de faculteit geesteswetenschappen een feest georganiseerd met als thema Valentijn. In Club Maggy zouden wij “de liefde vieren, omhelzen en uiten” à la de organisatoren. Ik heb dat feest met mijn eigen ogen meegemaakt, en zal mijn uiterst eerlijke mening hierover geven.
Laat ik jullie meenemen door mijn avond. Bij geen feest kan indrinken bij iemand thuis ontbreken. Zo begonnen ik en mijn vrienden de avond goed door een potje Quiplash te spelen (echt een dom spel, maar ik leef ervoor). Vervolgens maakten we de barre tocht richting club Maggy. Eerlijk gezegd, toen ik binnenkwam was het feest nog niet zo levend. Misschien onze eigen schuld dat we iets te vroeg kwamen, maar er was iets dat dat moment wist te redden…
Een mysterieuze DJ zat achter zijn booth. Met een flashy zonnebril en de discolichten om hem heen zat hij helemaal in zijn element. De vingers die smooth over zijn DJ set gingen, alle mensen die ik van de muziek zag genieten en die overgang naar K3, wauw! Ik was weggetoverd en bleef ongestoord dansen.
Hoe dan ook, langzaamaan kwamen steeds meer mensen de zaal in, wat de sfeer in de club gezellig in plaats van grimmig maakte. Eerlijk gezegd werd het vanaf dit punt voor mij een beetje vaag, want ik had tot dan toe al wel genoten van een aantal versnaperingen. Toch bleef de sfeer aan en de muziek vrij goed en dansbaar. Wat je je voor moet stellen is dat het vooral white girl music en pop uit 2010 was, maar dat heb je nodig voor dit soort avonden.
De avond eindigde voor mij bij de falafel city. Met een lekker portie frietjes in mijn maag viel ik zo in slaap, dromend over wie die mysterieuze DJ nou kon zijn.
