“The liking gap”

Hey lieve lezer!

Ik wil je graag vertellen over een interessant fenomeen waar ik de laatste tijd veel over nadenk: ‘the liking gap’.

Je kent het wel, smalltalk met een vreemde in de lift, bij de kassa, op straat of waar dan ook. Het gesprek verloopt prima maar achteraf weet je ineens welke grap leuker was geweest dan degene die je gemaakt hebt, hoe je had moeten reageren op iemands verhaal of wat je had moeten zeggen. En dan komen de gedachten: “dacht deze persoon dat ik raar was?” “vind… mij wel leuk?” “waarom kan ik niet normaal kletsen wat is er mis met me?” Als je jezelf hierin herkent heb ik goed nieuws! Er bestaat namelijk zoiets als de ‘liking gap.’ Ik leg het je uit.

De ‘liking gap’ kan beschreven worden als de kloof tussen hoe leuk jij denkt dat anderen jou vinden en hoe leuk anderen jou daadwerkelijk vinden. Vrijwel altijd onderschat je hoe leuk mensen jou vinden en dit verschil kan zelfs maanden na het ontmoeten van vreemden en het opbouwen van relaties met deze mensen blijven bestaan.

Er zijn meerdere onderzoeken gedaan naar dit onderwerp, ik zal er eentje uit 2018 uitlichten. In dit onderzoek werden twee vreemden bij elkaar gezet in een laboratorium en kregen ze de opdracht om 5 minuten met elkaar te praten. Als hulp kregen ze wat ijsbreker-vragen op papier maar verder mochten ze het gesprek en de tijd vrij invullen. Na de 5 minuten werden ze apart van elkaar in een ruimte gezet en moesten ze een enquête over het gesprek invullen. Deze vragenlijst bestond uit vragen die beantwoord moesten worden op een schaal van ‘heel erg mee eens’ tot ‘heel erg niet mee eens’. Voorbeelden van vragen zijn ‘ik vond de ander een leuk persoon,’ ‘ik zou, als ik de kans kreeg, nog eens met de ander willen converseren,’ maar ook ‘de ander vond mij een leuk persoon.’ In alle gevallen schatten mensen zichzelf minder leuk in dan de ander ze daadwerkelijk vond. Dit onderzoek is in verschillende mate en op verschillende manieren uitgevoerd , met bijvoorbeeld langere gesprekken, en telkens zijn de resultaten vergelijkbaar: mensen schatten zichzelf (fors) lager in.

Volgens het artikel wordt deze ‘liking gap’ opgebouwd door 3 factoren. (1) de functie van het (streng) bekritiseren van je eigen gesprek zorgt ervoor dat je gesprekken in de toekomst kan verbeteren, dit is iets dat vrijwel ingebouwd is in het menselijk brein en bewustzijn. (2) Mensen hebben hogere verwachtingen/standaarden voor zichzelf dan voor anderen en (3) mensen overschatten hoe duidelijk hun gevoelens overkomen in sociale interacties.  (Tip: zeg je vrienden dus wat vaker dat ze leuk zijn!)

Kortom, nieuwe mensen (maar ook mensen die je al wat langer kent maar nog niet mega close mee bent) vinden jou vrijwel altijd leuker dan dat jij denkt dat ze jou vinden. Wij mensen zijn zo gefocust op onszelf dat we onze eigen fouten enorm uitvergroten, maar we doen dit niet bij anderen. Deze hyperfixatie op onszelf en ons doen en laten maakt ons (te) kritisch op ons eigen gedrag maar zorgt er ook voor dat we gedrag van anderen minder kritisch bekijken en dus minder op andermans fouten letten. Oftewel: dat ene gênante moment van 5 jaar geleden waar je aan denkt voordat je gaat slapen zijn anderen waarschijnlijk allang vergeten. Wat ik hiermee wil zeggen is dat je eigenlijk best wat liever voor jezelf mag zijn. Mensen vinden jou leuker dan je denkt, en daar mag je je best naar gaan gedragen.

nl_NL